¿Qué hará? ¿Dos años, que empezamos?
O algo así.
Recuerdo que éramos jóvenes. Y estudiantes. Y rebeldes. Y hermosos. Y libres.
Ya no somos casi nada de lo que éramos. Ahora yo soy empresario, y Edgar es asesor político. Ambos tenemos otras ambiciones, otras necesidades, otras cosas de las que hablar. Que, de momento, ni van de la mano, ni tienen mucho que ver con la línea editorial de algo llamado “Lo Dudo Mucho”. Que, quieran que no, el nombre condiciona, y se las trae.
Sí, vamos de traje (al menos yo). No, no nos hemos comprado un monovolumen y una casa en una urbanización de las afueras. Sí, somos más serios y profesionales. No, no hemos dejado de ser críticos y tocapelotas por sistema.
Pero, francamente, esta web ya no se sostiene por sí misma. El tono, los contenidos, los objetivos ya no se corresponden con lo que buscamos. Y por eso este proyecto acaba como tal.
No me creerán si les digo que estoy llorando. Por dentro, claro.
Hemos sobrevivido a una revolución en Irán, a unas elecciones históricas en USA, a dos catastróficas pérdidas de todos los datos gracias a nuestros anteriores proveedores de hosting, un efecto Menéame, a mil enlaces de Antonio Ortiz, a un medio enfado de Dans, y a un par de fans locos, ya amigos. Incluso, créanlo o no, hemos encontrado trabajo gracias a este blog que ahora leen.
Y ahora decimos adiós. Pero no del todo: para empezar, Edgar hablará aquí de política, y yo hablaré aquí de sociología, economía, territorio, nuevas tecnologías y demás. Pueden leernos ahí, si les apetece. Y para seguir, LoDudoMucho no será nuestra última colaboración. Eso, seguro.
Pero háganse cargo: hemos madurado, estamos licenciados. Al principio dije que ya no éramos casi nada de lo que éramos: ni jóvenes, ni estudiantes, ni rebeldes, ni hermosos. Pero si aún somos algo, es libres. Somos libres de dejar esto de lado, de agradecer enternamente que dedicasen parte de vuestro valiosísimo tiempo a nosotros, y de construir nuestro discurso digital como mejor nos parezca.
Esperamos que sigan con nosotros. Aquí, y aquí, y quién sabe dónde, mañana.
Buenas noches, y buena suerte.
Ahí queda eso. El blog fue coconut.
Vaya, cambiar un feed por dos… eso no se hace: mi lector está ya saturado.
¡Saludos!
Gracias por los buenos ratos que he pasado leyendo LDM.
Ahora, a hacer camisetas con un “yo era lector de LDM” y a forrarse.
Collons!
La notícia trista del dia… Un plaer haver-vos conegut en persona, i un plaer haver-vos llegit aquí. Afortunadament per mi, podré seguir amb el plaer llegint-vos a una altra banda. No tingueu cap dubte que ara, tan bon punt hagi fet clic al damunt d’Enviar, aniré a modificar les pàgines d’inici i us inclouré (ara per separat) en el llistat d’adreces.
Deixeu-me afegir que us entenc perfectament: el projecte http://www.aixotoca.cat que tenia amb uns companys va arribar al mateix punt de no retorn, per motius suposo que similars als vostres… Els petits canvis són poderosos.
Una abraçada, cracks! Buenas noches y buena suerte!
uri
ps: Gracias a quien corresponda por no haberme criticado jamás por haberme expresado en catalán.
Coincido con #1,2,3 (y posiblemente con 4, pero no me apetece descifrar a estas horas de la mañana).
Por contenidos (variados y de altísima calidad) creo que este era un blog de referencia.
Por cierto, #2: no es cambiar 1 feed por 2, si no por 3! Que este blog no cierra.
Bueno Jorge, al menos os podremos seguir en otros foros, suerte con la nueva etapa.
Pues echaremos de menos el tono macarrilla de sus posts
Os seguiré de cerca… un placer mientras duró.
Pues gracias por los ratos que he pasado aqui. Yo lo tenia como blog de referencia. No lo pienso quitar de mi blogroll.
Desgraciadamente no se catalan, asi que solo podre seguiros a uno de los dos. O que coño, tal vez me anime a leer en catalan, de lo que me entere me enteré.
En cualquier caso os seguiré con interés.
Un saludo.
Fue bonito mientras duró.
Gracias.
Y ¡Suerte!
Os vais porque no teneis huevos.
Os he conocido tarde, así que no me da la gana despedirme…
¿YO SOY EL FANS LOCO?
(están mayores)
sr. vaya
Gracias, ha sido estimulante leeros.
Una parte de mí desearía que ésto continuara; pero sé por experiencia que vivir es cambiar, así que os deseo lo mejor para vuestros nuevos proyectos.
Bona nit, i bona sort.
Bueno, acabo de llegar de viaje y al revisar mi Netvibes me encuentro con esto…
Bueno, suerte a ambos, creo que LDM ha sido un gran blog y espero que ahora, en sus respectivas aventuras, les vaya igual de bien.
Les sigo leyendo.
Antes de iros, ¿Pronostico para la NBA? El año pasado yo aposté por orlando desde un principio y ….casi. Yo este año voto por los hawks.
VEnga!
Interesándome más la política, tendré que seguir los temas de economía, no se catalán.
Una petición, ¿habría posibilidad de poner una pestañita en el blog de Rovira que tradujera el texto?
Buenas suerte y sed felices